Ως το τέλος του κόσμου

Η µέρα της αναχώρησης πλησίαζε κι ένιωθε πως όλα µέσα της της έδιναν, µε το χαρακτηριστικό της επείγουσας ανάγκης, την ώθηση να πραγµατοποιήσει αυτή της την επιθυµία. Υπήρχαν σηµάδια για την αναγκαιότητα αυτού του ταξιδιού, σηµάδια που δεν έπρεπε να αγνοήσει. Πρώτα ο Λαέρτης, που µπήκε εκείνη την ηµέρα στο παλαιοβιβλιοπωλείο, αναζητώντας κάτι τόσο σπάνιο, κρατώντας στην ανοιχτή παλάµη του το κοχύλι του παππού του. Ύστερα η θύµηση και ο συσχετισµός µε το τούλι και τα κοχύλια της Έλεν, καθώς και η ανεξήγητη κίνηση που έκανε να τα πάρει µαζί µε ελάχιστα άλλα πράγµατα φεύγοντας από το νησί. Και, τέλος, η συζήτηση µε τον Βλαδίµηρο για τον φίλο του που ήθελε να κάνει το Καµίνο για να βρει τον εαυτό του. ?εν µπορεί όλα αυτά να ήταν τυχαία. Κάτι της έλεγε καθαρά πως ήταν σηµάδια που της έδειχναν έναν άλλο δρόµο από αυτόν που είχε ακολουθήσει µέχρι τώρα.